Zamek w Dębnie. Jest unikalną zabytkową budowlą w skali kraju. Jest to niemal jedyny zachowany w Polsce, w prawie niezmienionym kształcie obiekt późnośredniowiecznej architektury świeckiej o cechach gotyku i renesansu. Zamek został zbudowany w latach 1470 - 80 przez muratora Marcina Proszko i jego ucznia Jana z Krakowa na zlecenie kasztelana krakowskiego Jakuba Odrowąża. Usytuowany jest na niewielkim wzniesieniu, otoczony fosą i nieckami dawnych sta­wów. Zamek w Dębnie posiada cechy budowli zarówno obronnej, jak też niemal wiel­kopańskiej rezydencji. Jest budowlą kamienno-ceglaną, która składa się z czterech piętrowych budynków otaczających niewielki wewnętrzny dziedziniec. Ozdobiony jest wykuszami i basztami. Zamek posiada zespół oryginalnej XV-wiecznej dekoracji architektonicznej w postaci ka­miennych portali, obramień okiennych i fryzu z herbami. Zachowały się tu również fragmenty dekoracji malarskiej i sgraffitowej. Unikalnym zabytkiem jest kamienny wystrój wy­kuszy z drugiej połowy XV wieku. Wnętrza zamkowe pełnią rolę muzeum i zostały wyposażone w zabytkowe meble, sprzęty, bibeloty i broń. Wyeksponowano także pomieszczenia gospodarskie m.in. kuchnię, spiżarnię czy aptekę. Pokazana jest również kaplica zamkowa oraz zbrojownia.

Zamek w Czchowie. Wzniesiono go w połowie XIV wieku jako ważną warownię w piastowskim systemie obrony granic Królestwa Polskiego w miejsce stróży z XII - XIII w., której zadaniem było strzeżenie szlaku handlowego z Węgier. Baszta została zbudowana z głazów piaskowca w formie cylindrycznej kamiennej wieży. W górnej części posiada otwory strzelnicze oraz mniejszy otwór służący do wychodzenia. Budowlę wzniesiono na planie koła, o średnicy zewnętrznej 12,5 m i wysokości 20 m. Na poziomie 4 metrów od powierzchni ziemi znajduje się zewnętrzna odsadzka, nad którą jest pierwotny otwór wejściowy, gdzie w okresie funkcjonowania zamku biegły na zewnątrz drewniane schody. Przeprowadzone od 1928 roku prace restauracyjne i konserwatorskie oraz badania archeologiczne terenu wzgórza przyniosły wiele ciekawych dowodów świadczących o kształcie i funkcji dawnych budowli. Efektem ostatnich badań rozpoczętych w 1993 r. i jeszcze nie zakończonych powstała trwała ekspozycja wykopalisk pt. "Zamek w Czchowie".

Zamek Tropsztyn w Wytrzyszczce. Jest rekonstrukcją warowni z XIII wieku wybudowanej na skalnym wzgórzu nad Dunajcem. Warownia ta usytuowana była przy ważnych w średniowieczu szlakach handlowych: szlaku wodnym Dunajca i lądowym Trakcie Węgierskim. Zamieszkiwana głównie przez dwa rody: ród Ośmiorogów-Gierałtów (od XIII wieku) i Chebdów herbu Starykoń ( od poł. XIV wieku) stała się z czasem siedzibą zbójecką. Za rozboje została częściowo zburzona w XVI wieku przez Wydżgów z Rożnowa. Dziś zrekonstruowana przez Fundację Odbudowy Zamku Tropsztyn (prace rozpoczęto w 1995 roku) jest niezwykłą atrakcją turystyczną. Dominującym tematem odbudowanego zamku jest świat Inków i ukryty tu przez nich w XVIII wieku legendarny skarb. Obecnie zwiedzać można podziemia, mury , wieżę widokową oraz ekspozycję rękodzieła peruwiańskiego. Można również obejrzeć film K. Langa "Śmiertelna klątwa z Peru". Zamek czynny w sezonie wakacyjnym w godz. 9 - 17 (w soboty i niedziele 9 - 19).

Pałac Goetz-Okocimskich. Należy on do jednego z cenniejszych zabytków Małopolski. Zajmuje szczególne miejsce wśród rezydencji ziemi krakowskiej. Pałac został wybudowany końcem XIX wieku przez Jana II Albina Goetza -Okocimskiego, właściciela okocimskiego browaru oraz jego żonę hr. Zofię z Sumińskich.Obiekt, na który składa się zespół budynków ma formę podłużną i nieregularną, cechuje go bogaty wystrój architektoniczny i plastyczny. Dekorację zewnętrzną pałacu tworzą cokoły, pilastry, gzymsy i attyki.. Wnętrza zdobią z kolei: drewniane okładziny, szafy wbudowane w ściany, podłogi z wzorzystego parkietu, kasetonowe stropy, marmurowe kominki, oryginalne piece, terakotowe flizy, lustra oraz wspaniałe drewniane schody, które prowadzą z hallu na piętro. Wystroju dopełniają: metalowe balustrady, lampy, kraty i okucia drzwi. Do pałacu przylega kaplica, która zdobią m.in. marmurowe okładziny ścian. Cały kompleks pałacowych budynków, rozlokowany jest w rozległym, malowniczym parku utrzymanym w stylu angielskim. Zajmuje on obszar 13 hektarów, który przylega do 23-hektarowego kompleksu leśnego. Jest to niezwykle interesujący ogród botaniczny i dendrologiczny. Rośnie w nim bowiem wiele gatunków pospolitych i egzotycznych drzew oraz krzewów.

Gród na Wzgórzu Bocheniec. W Jadownikach, na wzgórzu Bocheniec (na płd-wsch od Brzeska), znajdują się pozostałości wczesnośredniowiecznego grodu. Był to jeden z ważniejszych obiektów architektury obronnej doby plemiennej, związany z istniejącym w Małopolsce państwem Wiślan. Gród istniał w IX - X w., a jego upadek wiązał się z kryzysem starej organizacji w czasach pierwszych Piastów. Wokół grodu istniała sieć osad nieobronnych. Wiadomo także, że na Bocheńcu już w wieku XV była kaplica. Uległa ona jednak zniszczeniu.

Dwór w Dołędze. Dzięki swej roli, jaką odegrał w ruchach narodowo­wyzwoleńczych znalazł on szczególne miejsce na kartach historii. O tradycjach patriotycznych dołęskiego dworku sięgających powstania styczniowego świadczą zachowane dotąd legendy. Dotyczą one m. in. pobytu w Dołędze dyktatora powstania gen. Mariana Langiewicza oraz istniejącej do tej pory kapliczki, gdzie powstańcy rekrutujący się z Galicji składali przysięgi wojskowe. Na przełomie wieków, a również w okresie międzywojennym, dwór był ośrodkiem, wokół którego skupiało się życie duchowe i kulturalne. Ten "Nadwiślański Sopliców" gościł m. in. St. Wyspiańskiego, Adama Asnyka, Włodzimierza Tetmajera, Tadeusza Grabskiego. Dwór pod względem architektonicznym posiada cechy charakterystyczne dla tego typu budowli. Jest to budynek drewniany, pierwotnie modrzewiowy, zbudowany na planie podkowy, otoczony parkiem. Obecnie w dołęskim dworze mieści się filia Muzeum Okręgowego w Tarnowie.

Dwór w Biskupicach Melsztyńskich. Jest najstarszą z utrzymanych w staropolskim stylu klasycystycznych siedzib śred­niozamożnej rodziny ziemiańskiej w powiecie brzeskim. Obecny dwór wz­niósł na początku XIX w. jeden z dzierżawców wsi. Jest to obiekt murowany, parterowy, ale podpiwniczony, o dwutraktowym u­kładzie wnętrz, z sienią na głównej osi, poprzedzoną czteroko­lumnowym portykiem, znajdującym się przy północnej elewacji, przed którym rozciąga się owalny podjazd.

Dwór w Kątach. Wybudowany został ok. 1900 r. Po pożarze w 1959 r. został odbudowany i w pewnej mierze przekształcony. Jest to obiekt parterowy. Po jego południowej stronie znajduje się sad, a po pół­nocnej i zachodniej resztki założenia parkowego z biegnącą od wiejskiej drogi do dworu alejką grabową.

Dwór w Przyborowie. Pochodzi on z II poł. XIX wieku. Eklektyczny, parterowy, z obszernym gankiem wspartym na filarach, otoczony niewielkim parkiem, w którym zachował się mały staw, podjazd i aleja grabowa.

Dwór w Wokowicach. Jest to obiekt murowany, parterowy, ale podpiwniczony. Posiada dwutraktowy układ pomieszczeń i czterospadowy dach, a od frontu murowaną altanę wejściową. Po jego południowej stronie znajduje się niewielkie założenie ogrodowe.

Dwór w Szczurowej. Wzniesiony został w latach 1856-1860 przez ówczesnych właścicieli dóbr szczurowskich, Anastazji z Chwalibogów i Jana Kępskich. Eklektyczny, o cechach architektury neogotyckiej i klasycysty­cznej. Jest największą i najlepiej zachowaną siedzibą średniozamożnego ziemiaństwa rezydującego niegdyś w powiecie brzeskim.

Dwór w Zaborowie. Obecny dwór został zbudowany po 1877 r. Wzniesiony jest na planie kwadratu, po części piętrowy, ale podpiwniczony. Nakryty jest płaskim dachem. Główne wejście do dworu poprzedza wgłębny portyk o dwóch drewnianych kolumnach.